Column

Een moeder schrijft openhartig over het lief en leed rondom haar gezin in Warfhuizen....
Lees meer op www.suusinstukjes.nl

Partir est mourir un peu

Toen wij vijf jaar geleden in Warfhuizen kwamen wonen, voelde het alsof dit dorp al eeuwenlang hetzelfde was gebleven. Met zijn Warfborrel en zijn speeltuinvereniging en de families die hier al generaties lang wonen. De schok was groot toen we eens een fotoboek onder ogen kregen met daarin alle huizen van Warfhuizen met zijn bewoners, zo'n 10 jaar geleden gemaakt: De helft van de mensen kenden we niet. Het huis van de buren was het huis van de buren niet, maar van een ander gezien. Kinderen die uit huis waren gegaan. En die aardige meneer bleek vroeger met een andere vrouw in zijn huis te hebben gewoond. Dorpen veranderen met de mensen die er wonen. Als een eeuwig stromende rivier. De rivier blijft hetzelfde, maar met telkens ander water. Alleen op het kerkhof blijven de namen hetzelfde. De harde realiteit drong pas goed tot ons door toen onze eigen buren gingen verhuizen. De buren die onze kinderen hadden zien opgroeien en als een derde opa en oma altijd voor ons klaar stonden. Weggaan is een beetje sterven. Een stukje Warfhuizen is doodgegaan.

Suzanne

Honden in het paradijs

Elk dorp kent een aantal paradijsvogels, mensen die om wat voor reden dan ook bijzonder zijn. Soms zelfs zo bijzonder dat ze bijna over het randje van de samenleving buitelen. Over het algemeen worden deze mensen gekoesterd. Het levert  mooie anekdotes op bij feestjes: ‘Wij hebben een kluizenaar en een man die met zijn handen kan fietsen, en jullie?’ In een dorp vinden de paradijsvogels onder de mensheid de vrijheid om te kunnen leven zoals ze dat graag willen, en daar zijn we trots op. 

We hadden vrije kippen, omdat we het niet over ons hart konden verkrijgen het leefgebied van de dieren in te perken, er was immers ruimte genoeg. Helaas hebben verschillende bezoekjes van honden uit de buurt er voor gezorgd dat al onze kippen inmiddels paradijsvogels zijn. Dat is de prijs van vrijheid. 

Maar wat moet je doen als dorp als iemand de vrijheid neemt om wilde honden in zijn huis te houden en zich regelmatig zo te bezatten dat de honden ontsnappen en de buurt terroriseren? Als die honden niet alleen je kippen doden, maar ook verscheuren, zodat je de onderste helft van je haan terugvindt en zijn snavel een paar meter verderop. Dat ze de nestkastjes uit het hok rukken en het hele kippenhok kapot bijten en i.p.v. wegvluchten juist op je af komen stormen als je de tuin in gaat. Dat je weg wilt rennen maar niet durft, omdat je bang bent dat ze achter je aan komen en dat je in je eigen tuin oog in oog met een hond staat te schreeuwen, omdat dat het enige is dat je kan doen. 

Dat voelt machteloos, frustrerend en heel onveilig. En ondertussen vraag ik me af wat er zou gebeuren als een van mijn kinderen oog in oog komt te staan met deze monsters. Emma is sterk en ik heb haar uitgelegd hoe ze in zo’n geval moet reageren, maar Sarah is als de dood voor honden. Ze zal in paniek wegrennen en een makkelijke prooi zijn. Ik liet mijn baby wel eens even alleen in de tuin zitten, nu niet meer. Ik heb gezien wat honden met het gezicht van een kind kunnen doen. We hebben extra hekken om de tuin gemaakt en de kinderen mogen niet meer alleen over straat of naar de speeltuin. En ik ben echt niet de enige ongeruste ouder. Vriendinnetjes die gewend waren naar elkaars huis te wandelen, worden nu gehaald en gebracht door hun vader. De speeltuin is leeg.  

Ik wil graag dat onze kinderen hun vrijheid terug krijgen en weer buiten kunnen spelen. Er moet misschien eerst een kind doodgebeten worden voordat de politie durft in te grijpen. Dus ik vroeg me af of er nog iemand een kind over heeft waar hij niet zo aan gehecht is.  

Dat is de prijs van vrijheid. En die is mij te duur. 

Suzanne